وَ قَالَ [عليه السلام] لِابْنِهِ مُحَمَّدِ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ يَا بُنَيَّ إِنِّى أَخَافُ عَلَيْكَ الْفَقْرَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنْهُ فَإِنَّ الْفَقْرَ مَنْقَصَةٌ لِلدِّينِ مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ دَاعِيَةٌ لِلْمَقْتِ .
و درود خدا بر او ، فرمود: (به پسرش محمد حنفيه سفارش كرد) اى فرزند من از تهيدستى بر تو هراسناكم ، از فقر به خدا پناه ببر که همانا فقر و درویشی، دین انسان را زیان میرساند و نقیصهای برای آن است؛ و عقل و خرد را سرگردان مینماید؛ و پدیده آورنده و موجب دشمنی است.

Amir al-muminin, peace be upon him, said to his son Muhammad ibn al-Hanafiyyah:  my son, I fear lest destitution overtakes you. So, you should seek Allahs protection from it, because destitution harms the religion, mislead the wisedom, and it is conducive to hatred of obstinance.